بابات کو؟

تا بحال غصه‌دار و غمگین ندیده بودمش همیشه دندانهای صدفی سفید فاصله‌دارش از پس لبان خندانش دیده می‌شد. قرص روحیه بود! نه در تنگناها و بزبیاریها کم می‌آورد و نه زیر آتش شدید و دیوانه‌وار دشمن. یک‌تنه می‌زد به قلب دشمن. به قول معروف خطر پیشش احساس خطر می‌کرد! اسمش قاسم بود. پدرش گردان دیگر بود. تره به تخمش می‌ره، قاسم به باباش. هر دو بشاش بودند و دل‌زنده. خبر شهادت دادن به برادر و دوستان شهید، با قاسم بود:

_سلام ابراهیم. حالت چطوره؟ دماغت چاقه؟ راستی ببینم تو چند تا داداش داری؟

_ سه تا چطور مگه؟

_هیچ چی! از امروز دو تا داری. چون داداش بزرگت دیروز شهید شد!

_ یا امام حسین!

به همین راحتی! تازه کلی هم شوخی و خنده به تنگ خبر می‌بست و با شنونده کاری می‌کرد که اصل ماجرا یادش برود. هر چی بهش می‌گفتم که:« آخر مرد مومن این چطور خبر دادن است؟ نمی‌گویی یک هو طرف سکته میکند یا حالش بد می‌شود؟»

می‌گفت:« دمت گرم. از کی تاحالا خبر شهادت شده خبر بد و ناگوار؟!»

_ منظورم اینه که یه مقدمه چینی، چیزی...

_یعنی توقع داری یک ساعت لفتش بدم؟ که چی؟ برادر عزیزتر از جان! یعنی به طرف بگویم شما در جبهه برادر دارید؟ تا طرف بگوید چطور؟ بگویم: هیچی دل نگران نشو. راستش یک ترکش به انگشت کوچکه پای چپش خورده و کمی اوخ شده و کلی رطب و یابس ببافم و دلش را به هزار راه ببرم و بعد از دو ساعت فک تکاندن و مخ تلیت کردن خبر شهادت بدهم؟ نه آقا جان این طرز کار من نیست. صلاح مملکت خویش خسروان دانند! من کارم رو خوب فوت آبم.

نرود میخ آهنین در سنگ! هیچ طور نمی‌شد بهش حالی کرد که ... بگذریم. حال خودم معطل مانده بودم که به چه زبان و حسی سراغ قاسم بروم و قضیه را بهش بگویم. اول خواستم گردن دیگران بیندازم. اما همه متفق القول نظر دادند که تو _ یعنی من _ فرمانده‌ای و وظیفه‌ی من است که این خبر را به قاسم بدهم.

قاسم را کنار شیر آب منبع پیدا کردم. نشسته و در طشت کف‌آلود به رخت‌چرکهایش چنگ می‌زد. نشستم کنارش. سلام علیکی و حال و احوالی و کمکش کردم. قاسم به چشمانم دقیق شد و بعد گفت:« غلط نکنم لبخند گرگ بی طمع نیست! باز از آن خبرها شده؟» جا خوردم.

_ بابا تو دیگه کی هستی! از حرف نزده خبر داری. من که فکر می‌کنم تو علم غیب داری حتی می‌دانی اسم گربه‌ی همسایه‌ی ما چیه!

رفتیم و رختها را روی طناب پهن کردیم بعد رفتیم طرف رودخانه که نزدیک اردوگاه بود. قاسم کنار آب گفت:« من نو‌کر بند کفشتم. قضیه را بگو من ایکی ثانیه می روم و خبرش را می‌رسانم . مطمئن باش نمی‌گذارم یک قطره اشک از چشمان نازنین طرف بچکه!»

_اگر بهت بگویم ، چه جوری خبر می‌دهی ؟

_حالا چی هست؟

_فرض کن خبر شهادت پدر یکی از بچه‌ها باشد.

_بارک الله. خیلی خوبه! تاحالا همچین خبری نداده‌ام.خب الان می‌گویم.اول می ‌روم پسرش را صدا می‌زنم.بعد خیلی صمیمانه می‌گویم:ماشاءالله به این هیکل به این درشتی ! درست به بابای خدا بیامرزت رفتی!...نه.اینطوری نه.

آهان فهمیدم. بهش می‌گویم ببخشید شما تو همسایه‌هاتان کسی دارید که باباش شهید شده باشد؟‌ اگر گفت نه می گویم : پس خوب شد شما رکورد‌دار محله شدید چون بابات شهید شده!...یا نه . می‌گویم شما فرزند فلان شهید نیستید؟ نه این هم خوب نیست. گفتی باید آرام آرام خبر بدم. بهش می‌گویم ، هیچی نترسی‌ها.یک ترکش ریز ده کیلویی خورد به گردن بابات و چهار پنج کیلویی از گردن به بالاش را برد... یا نه ...

دیگر کلافه شدم. حسابی افتاده بود تو دنده وخلاص نمی‌کرد.

_آهان بهش می‌گویم : ببخشید پدر شما تو جبهه تشریف دارن؟همین که گفت ، آره. می‌گویم : پس زودتر بروید پرسنلی گردان تیز و چابک مرخصی بگیرید تا به تشییع جنازه پدرتان برسید و بتوانید زودی برگردید به عملیات هم برسید!!

طاقتم طاق شد. دلم می‌لرزید. چه راحت و سرخوش بود. کاش من جاش بودم . بغض کردم و پرده‌ی اشکی جلوی چشمانم کشیده شد . قاسم خندید و گفت : « نکنه می‌خوای خبر شهادت پدر خودت را به خودت بگی؟! این که دیگه گریه نداره. اگر دلت می‌خواد خودم بهت خبر بدم!» قه قه خندید. دستش را تو دستانم گرفتم. دست من سرد بود و دست او گرم و زنده. کم‌ کم خنده‌اش را خورد. بعد گفت:« چی شده؟» نفس تازه کردم وگفتم:« می‌خواستم بپرسم پدرت جبهه‌اس؟!» لبخند رو صورتش یخ زد. چند لحظه در سکوت به هم نگاه کردیم. کم کم حالش عادی شد تکه سنگی برداشت و پرت کرد تو رودخانه. موج درست شد. گفت:« پس خیاط هم افتاد تو کوزه!» صدایش رگه‌دار شده بود. گفت:« اما اینجا را زدید به خاکریز. من مرخصی نمی‌روم. دست راستش بر سر من.» و آرام لبخند زد. چه دل بزرگی داشت این قاسم.

(بر گرفته از کتاب رفاقت به سبک تانک نوشته ی داوود امیریان)